می خواهم برای اولین بار در چشمانت بنگرم...و ببینم آنچه را که تا امروز خودم را از دیدنش محروم می کردم...بدون دلیل...ولی دیگر جدی جدی تصمیم خود را گرفتم....خیلی سخت بود ، روزای زیادی فکر کردم تا توانستم بپذیرم که در چشمان تو خیره شوم...و پیدا کنم آنچه را که به آن نیازمندم...

و حالا که بعد از 18 سال در چشمان تو نگاه می کنم ، در می یابم که در چه جهلی به سر می بردم...کسی که با تمام وجود دوستش دارم..دلم می سوزد ، که چرا با تو چنین کرده ام؟!ودر عجبم که چرا هیچ گاه به این برخورد من اعتراض نکردی؟؟؟

.

.

.

تمام این ها را زمانی می گفتم که با دقت خود را در آئینه نگاه کردم...چه خوب است که آدمی از ته دل به خود بنگرد و با خودش بگوید آنچه را که به هیچ کس توان گفتنش نیست... .

9 سال پیش کودک بودم.

امّا کوچک نبودم....................!