ساعت ها در کنجی نشسته و در فکر فرو می روم...وسوالاتی از قبیل : تا کی؟چگونه؟چقدر طول می کشه؟...به ذهنم خطور می کنه ، مدت هاست در پی یافتن خودی هستم که در اوج خود به دلیل اینکه فهمید اینی که هست خودش نیست سقوط کرد...البته این اوج فقط برای خودم یک فراز بود و شاید از نظر دیگری...؟!

چقدر سخته مدت ها سکوت کنی برای اینکه بیاندوزی آنچه را که به نظر خودت جزو باید هاست...مثلا خط فکری ثابتی پیدا کنی..غافل از اینکه کلبه خرابه ای بر روی نهری نه چندان آرام می سازی....!و بعد از مدتی ( شکر می گویم ) از جهل بیرون می آیم که ای وای...این فکر ،این گفتار از ان دیگریست و من چه خوب آموخته ام سخنان را...و در عجبم که این یادگیری حاصل هوش من است یا سخن گوینده که بنا به دلایلی نا معلوم سعی در جذب دارد...بگذریم بحث چیز دیگری است... و چه خوشی کوتاه مدتی..

حالا خودم هستم ،سروناز..بی دانش و بی تجربه و..با قصد کسب اطلاعات و تجربه (نه کپی افکار دیگری..)... .