رفتم تو حياط شايد يه ذره حالم سر جاش بياد!!!!يه تيكه سنگ جلوي پام بود لگد زدم بهش پرت شد جلو...خوشم اومد...يه لگد ديگه زدم بهش..محكم خورد به ديوار يه تيكش شكست....اما بس نبود هنوز جا داشت...اومدم يه لگد ديگه بزنم كه از زير پام در رفت...!!!اما من از رو نرفتم و باز...

در همون حال به اين فكر افتادم كه ما مثل اين سنگه هستيم و من حكم روزگار رو دارم...هر چي بيشتر ضربه مي خوريم روزگار بيشتر سر حال مياد!!!! اما يه زمانهايي هم هست كه اتفاقي يا به هر ترتيب ما جا خالي ميديم و ضربه نمي خوريم اما اين مساله ادامه داره تا اينكه يا كوبنده خسته بشه يا ديگه ذره اي از ما باقي نمونه....!